Język flamandzki – belgijska odmiana standardowego języka niderlandzkiego, używana przez Flamandów. Niektórzy uczeni uznają ją za język odrębny od niderlandzkiego.
Niektórzy autorzy uważają stosowanie terminu „język flamandzki” w odniesieniu do belgijskiego standardu języka niderlandzkiego za niewłaściwe.
Termin „język flamandzki” lub „dialekt flamandzki” może się także odnosić do: dialektów zachodnioflamandzkiego (który niektóre źródła nazywają flamandzkim), wschodnioflamandzkiego, zelandzko-flamandzkiego i francusko-flamandzkiego. Ostatnie dwa są czasem traktowane jako warianty dialektu zachodnioflamandzkiego. Tussentaal (dosł. „międzymowa”) lub schoon Vlaams „czysty flamandzki” – pośrednia forma języka, niebędąca już typowym dialektem lokalnym, ale również odmienna od języka standardowego.
Od 1973 oficjalnym językiem urzędowym na terenie Flandrii (autonomiczny Region Flamandzki) jest standardowy język niderlandzki (), oparty na dialekcie holenderskiej prowincji Holandia oraz na dialekcie brabanckim. Z tego względu w języku polskim wciąż bywa nazywany językiem holenderskim, gdyż na poziomie języka standardowego (szczególnie w postaci pisanej) jest niemal identyczny z językiem używanym w Holandii.