W czasie okupacji hitlerowskiej, pod szyldem: „Fabryka K. Żelazkiewicz”, Warszawa, ulica Marszałkowska 86 oferował zegary elektryczne, synchroniczne. Działalność okupacyjną w stosunku do przedwojennej rozszerzył o sprzedaż między innymi: gwoździ, pinesek, walizek i mosiężnych okuć.
Był pierwszym dyrektorem powołanej 16 kwietnia 1945 roku, Państwowej Fabryki Zegarów w Łodzi, podległej Zjednoczeniu Przemysłu Precyzyjnego i Optycznego. Poza wiedzą zawodową wykazywał się on mistrzowską organizacją produkcji. W początkowym okresie jego pracy w fabryce w Łodzi wytwarzane były narzędzia zegarmistrzowskie, cyrkle szkolne, wentyle do dętek, a także inne drobne elementy.
W czasie jego pracy w Państwowej Fabryki Zegarów w Łodzi udanie wprowadzono do produkcji budziki własnej konstrukcji. Pracując w fabryce, od 1947 roku do około 1954 roku był także nauczycielem technologii wytwarzania w szkołach zawodowych w Łodzi. W trakcie pracy w Łódzkiej Fabryce Zegarów organizował także cztery przejęte przez Polskę po wojnie fabryki – dwie w Świebodzicach i po jednej w Pieszycach i Świdnicy.