Członkinie parlamentu próbowały podejmować różne działania przeciwko prostytucji, aż w maju 1956 r. udało im się wprowadzić ustawę o zapobieganiu prostytucji. Ówczesny premier Japonii Ichirō Hatoyama powołał Radę ds. Polityki Prostytucji, której przewodniczył aktywista i działacz antyprostytucyjny Tsûsai Sugawara, a wynikające z niej prawo uznawało za przestępstwo nagabywanie, zamawianie i umowy dotyczące prostytucji, choć nie sam akt prostytucji. Sugawara przyznał, że kompromisowe przepisy zawierają luki, ale zasugerował, że przynajmniej sprzedaż córek w celu prostytucji jest nielegalna i zasugerował, że może być wymagana formalna regulacja, jeśli prostytucja nie zostanie wyeliminowanaHastings, Sally (2013). "Chapter 2: Disputing Rights: The Debate over Anti-Prostitution Legislation in 1950s Japan". In Burns, Susan & Brooks, Barbara (eds.). Gender and Law in the Japanese Imperium. University of Hawai'i Press. pp. 70–71. (Hastings, Sally (2013). „Rozdział 2: Kwestionowanie praw: debata na temat ustawodawstwa przeciwdziałającego prostytucji w Japonii lat pięćdziesiątych XX wieku”. W Burns, Susan i Brooks, Barbara (red.). Płeć i prawo w Imperium Japońskim. Uniwersytet Hawajski Press. s.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Baishun bōshi hō · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.