W maju 1943 roku dobrowolnie zgłosiła się do wojska licząc na to, że zdoła wrócić do Polski. Została przydzielona do 1. Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki i wcielona do 1. samodzielnego batalionu kobiecego im. Emilii Plater.
Podczas bitwy pod Lenino 12 października 1943 roku wraz z Lidią Karczewską, Anielą Krzywoń i Władysławą Wysocką przydzielono ją do ochrony samochodu wiozącego dokumenty sztabowe. Została ciężko ranna w nogę. Pomimo rany nie opuściła posterunku. Podczas walk Aniela Krzywoń zmarła na miejscu w wyniku spalenia, Lidia Karczewska zginęła tuż po bitwie, zaś Władysława Wysocka odniosła rany.
Przez czternaście miesięcy była leczona w różnych szpitalach, przeszła trzy operacje kolana. W kwietniu 1944 roku opuściła szpital. W październiku 1944 roku została zwolniona do cywila. Kilka tygodni później wyruszyła do rodziny przebywającej na Syberii. Z matką spotkała się w czerwcu 1945 roku.
Będąc na zesłaniu należała do Związku Patriotów Polskich.