Będąc oficerem rezerwy Wojska Polskiego we wrześniu 1939 służył jako lekarz w jednym z pułków artylerii, brał udział w obronie Warszawy. Dostał się do niewoli, został osadzony w Oflagu II C Woldenberg, w 1940 zwolniony, powrócił do Warszawy. Tam pracował jako lekarz w Zakładzie Przyrodoleczniczym Warszawskiej Ubezpieczalni Społecznej. Równocześnie od 1941 wykładał farmakologię w konspiracyjnym Studium Lekarskim przekształconym w 1943 w tajny Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego, a także na tajnym Wydziale Farmaceutycznym.
Od 1945 pracował na Wydziale Lekarskim UW, w 1947 został kierownikiem Zakładu Farmakologii Eksperymentalnej (funkcję tę sprawował 26 lat), w tym samym roku wyjechał na stypendium Światowej Organizacji Zdrowia, przebywał w USA i Wielkiej Brytanii. W 1948 powrócił na UW i otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Od 1950 pracował w nowo utworzonej (po przekształceniu Wydziału Lekarskiego UW) Akademii Medycznej w Warszawie, w latach 1957–1972 był prorektorem AM ds. naukowych, w 1958 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Przeszedł na emeryturę w 1973. Jako pełnomocnik Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej w 1951 zorganizował Instytut Leków, a w latach 1952–1970 był jego dyrektorem. W swojej pracy naukowej zajmował się oceną nowo syntetyzowanych związków chemicznych.