thumb|Grób Maurycego Manna na Cmentarzu Powązkowskim Maurycy Mann (ur. 14 sierpnia 1880 w Warszawie, zm. 28 listopada 1932 w WarszawieJoanna Żurowska Maurycy Mann 1880-1932, w: Portrety uczonych. Profesorowie Uniwersytetu Warszawskiego 1919-1945. M-Ż, wyd. Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2016, s. 18-26) – polski romanista, historyk literatury powszechnej, tłumacz.

Życiorys Był synem Alfonsa Manna i Marii Savary. Jego matka była Francuzką, ojciec, mający korzenie niemieckie, był przedsiębiorcą.

W 1905 ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, tam w 1907 uzyskał na podstawie drugiego tomu pracy Wincenty Pol stopień doktora, w 1911 otrzymał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Rozwój syntezy literackiej od jej początków do Gervinusa. W 1916 opublikował pracę „Poganka” Narcyzy Żmichowskiej. Geneza, źródła, artyzm i idea utworu, w 1917 „Nowa Heloiza” Jana Jakóba Rousseau. W 1919 został mianowany profesorem nadzwyczajnym na Uniwersytecie Warszawskim. Na UW stworzył Seminarium Filologii Romańskiej, pierwszy naukowy ośrodek romanistyczny w Warszawie. W 1923 opublikował tłumaczenie Żywotu Łazika z Tormesu, w 1926 pracę Echa włoskie w poezji Asnyka, w 1930 pracę Benedetto Croce, jego estetyka i krytyka literacka.