Umowa małżeńska przewidywała, że w przypadku bezpotomnej śmierci Henryka księstwo krośnieńskie miało przypaść wdowie, a po jej śmierci Brandenburgii. Wcześniej jednak przyrzekł swoje ziemie królowi Czech Maciejowi Korwinowi. Pretensje do spadku zgłosił kuzyn zmarłego, Jan II żagański, co wywołało tzw. „wojnę o sukcesję głogowską”. Ostatecznie na mocy układu zawartego 20 września 1482 r. w Kamieńcu Ząbkowickim pomiędzy reprezentującym Macieja namiestnikiem Georgem von Steinem a przedstawicielami Jana: Apicjuszem Koło, Bernardem Przemko, Hieronimem Breitharem i Janem Kepilem, doszło do przekazania praw do Krosna, Bobrowic, Sulechowa i Lubska. Księżniczka miała z tych ziem złożyć hołd lenny, a król w każdej chwili mógł je wykupić za kwotę 50 tysięcy florenów węgierskich. Kolejny władca Czech, syn polskiego króla Kazimierza IV Jagiellończyka – Władysław II Jagiellończyk, przekazał w roku 1514 prawa do Krosna Odrzańskiego księciu ziębickiemu Karolowi I Podiebradowiczowi, który trzy lata później sprzedał je wnukowi Achillesa, Joachimowi I Nestorowi za kwotę 6 tys. guldenów. Powrót w piastowskie władanie był jeszcze możliwy w roku 1537, gdy doszło do zawarcia układu o wzajemnym dziedziczeniu pomiędzy Piastami brzesko-legnickimi a elektorską linią Hohenzollernów.