Ze względu na wąski przejazd, ruch odbywa się wahadłowo z użyciem sygnalizacji świetlnej.
Historia Obiekt powstał w połowie (lub pierwszej połowie) XV wieku, w trakcie rozbudowy łagowskiego założenia zamkowego realizowanego w czasach rządów komandora Liboriusa von Schliebena, na miejscu starszej bramy z XIV wieku o konstrukcji najprawdopodobniej drewnianej. Jedną z podstaw datowania powstania budynku jest gotycki typ wiązania cegieł, który różni się od stosowanego w najstarszych zabudowaniach na wzgórzu zamkowym, takich jak wieża zamkowa, wzniesiona z cegieł w wątku wendyjskim. Brama w połączeniu z murami stanowiła element południowego fragmentu obwarowań grodu. W skład pasa umocnień wchodziła także fosa, której szerokość wynosiła 30 metrów. Istniejącą do dziś pozostałością fosy jest kanał łączący jeziora Ciecz i Łagowskie. Brama najprawdopodobniej pierwotnie zamiast okien posiadała jedynie otwory strzelnicze na elewacji południowo-wschodniej.