Towarzystwo sprzedawało swe wyroby na rynku rosyjskim, galicyjskim i dalekowschodnim (ten ostatni utraciło po 1905). Po odzyskaniu niepodległości przez państwo polskie firma była największym w swej specjalności przedsiębiorstwem w Polsce. Wraz z Drzewieckim był współzałożycielem i udziałowcem biura budowy młynów "Małyszczycki i Spółka" (1896) a także przedsiębiorstwa "GeseIlschaft fiir Selbswitige Temperaturregelting G. m. b. H" (1907) i "Przedsiębiorstwa Urządzeń Ogniotrwałych dla plynów łatwopalnych systemu Martini i Hilnecke" działającego na rynku rosyjskim (1911). W 1905 r. zainicjował założenie przez przemysłowców polskiej szkoły początkowej dla dzieci warszawskich robotników. W następnych latach założył kilka podobnych szkół i był ich administratorem.
W 1918 założyciel a następnie dyrektor Polskiego Towarzystwa Elektrycznego, stanowiące zalążek krajowego przemysłu elektrotechnicznego. W czerwcu 1920 r. wszedł do zarządu Stowarzyszenia Zawodowego Przemysłowców Metalowych Królestwa Polskiego, przekształconego następnie w Polski Związek Przemysłowców Metałowych (PZPM). Od 13 września 1922 do 2 3maja 1923 r. był jego prezesem, następnie wiceprezesem i ponownie od 16 listopada do śmierci prezesem PZPM.