Został wówczas uznany najlepszym zawodnikiem turnieju. W lipcu 1954 po raz pierwszy zdobył tytuł mistrza polski seniorów. W finałowej walce miał walczyć z zawodnikiem Legii Warszawa Zdzisławem Nagajskim, lecz jego przeciwnik oddał pojedynek walkowerem.
W 1955 wziął udział w mistrzostwach Europy w Berlinie Zachodnim. W pierwszej walce pokonał mistrza RFN Hansa Rienhardta; w pierwszej rundzie doprowadził do nokdaunu, w kolejnej wygrał przez nokaut. W ćwierćfinale miał spotkać się z Bernardem Fosterem, lecz przeciwnik oddał walkę walkowerem. W półfinale spotkał się z francuskim bokserem Marcelem Pigou, a w finałowej walce pokonał Karłosa Dżanieriana. W listopadzie 1955 wystąpił w meczu międzypaństwowym Polska-Czechosłowacja w wadze średniej. Finałową walkę przegrał przez decyzję 2:1 w walce Bedřichem Koutným. Była to jego ostatnia porażka w meczach międzypaństwowych w karierze. Został powołany do kadry na igrzyska olimpijskie w Melbourne. Pierwszy pojedynek stoczył 22 listopada 1956 z Riczardem Karpowem, wygrywając na punkty. W ćwierćfinałowym pojedynku pokonał Borisa Nikołowa. W półfinałowej walce pokonał go László Papp.