Twarz księżyca. Powieść z wieków III–IV – pierwszy tom trylogii Teodora Parnickiego Twarz księżyca wydana w 1961 roku.
Okoliczności powstania Po przybyciu do Meksyku Parnicki poświęcił lata 1945 i 1946 na pisanie powieści z czasów Dioklecjana i Konstantyna Wielkiego. W miarę pisania, poszczególne fragmenty przesyłał swemu przedwojennemu wydawcy Marianowi Kisterowi. W sumie wysłał mu około 150 stron maszynopisu. Książka bardzo się podobała, zarówno Kisterowi, jak i jego współpracowniczce Marcie Wańkowicz-Erdamn. Na początku 1947 powieść była na ukończeniu. Autor odszedł jednak od tematu, a to co z rękopisu zostało u niego, zniszczył. W 1951 zapragnął kontynuować pracę i szukał czy rękopis nie ocalał. Wkrótce zabrał się jednak do pracy nad Słowem i ciałem, a potem nad Końcem «Zgody Narodów».
Kiedy w 1958 i 1959 wydał te powieści w Pax-ie, powrócił do zarzuconego tematu powieści z czasów Konstantyna. Nadał wówczas utworowi tytuł Twarz księżyca, zaczerpnięty z Marii Stuart Słowackiego. Ostatecznie zdecydował się na powieść, pomyślaną tak, by stanowiła zamknięcie trylogii Światy mieszańców, której część I miałby stanowić Koniec «Zgody Narodów», a część II – Słowo i ciało. Pracę nad nią ukończył 15 czerwca 1960.