Science-fiction to drugi obok powieści kryminalnej gatunek literatury masowej, który przeniknął do uważanej powszechnie za elitarną twórczości Parnickiego.
Elementy tego gatunku pojawiają się już we wcześniejszych powieściach Parnickiego. W Srebrnych orłach jeszcze dość marginalnie, w Końcu «Zgody Narodów» w postaci wynalazku Orestesa syna Orestesa, ostatecznie zatopionym w wodach Oksosu. W Słowie i ciele pasje naukowe bohaterów powieści skupiają się głównie wokół astronomii i matematyki. Otoczenie traktuje ich jak nieszkodliwych dziwaków. W Twarzy księżyca ta sama wiedza o ruchu planet i położeniu Ziemi względem Słońca i jej kulistości jest zazdrośnie strzeżoną tajemnicą. W opisie Chozroesowego Mitreum, jego konstrukcji, zgromadzonych w nim przyrządów, jak również we śnie Mitroanii, zaznacza się z kolei fascynacja mechaniką i wynalazkami naukowymi. Te charakterystyczne dla fantastyki naukowej motywy pojawiają się w kontekście teologicznym. Służą do opisania istoty bóstwa i relacji między boskością a człowieczeństwem.
Postacie z powieści