W 1972 został dyrektorem Państwowego Instytutu Hydrologicznego i Meteorologicznego. Następnie w latach 1972–1975 był dyrektorem Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej. W latach 1975–1977 pracował na zagranicznym kontrakcie w Ministerstwie Rolnictwa Maroka, gdzie był ekspertem ds. gospodarki i inżynierii wodnej. W 1978 Rada Państwa nadała mu tytuł naukowy profesora. W latach 1978–1984 przygotowywał kadry naukowe z dziedziny gospodarki i inżynierii wodnej dla Politechniki w Rabacie. W latach 1980–1981 był po raz drugi dyrektorem Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej. W latach 1984–2006 był po raz trzeci dyrektorem Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej.
W latach 1991–1999 był członkiem Rady Wykonawczej Światowej Organizacji Meteorologicznej (WMO). Po powodzi w 1997 decyzją rządu został kierownikiem i realizatorem programu Systemu Meteorologicznej Osłony Kraju (SMOK). Jego staraniem powstały: System Wspomagania Synoptyka, System Prognoz Hydrologicznych, System Hydrologii Operacyjnej, System Odbioru Danych Satelitarnych, System Satelitarny METEO-VISION, System Obsługi Klienta, Systemy Radarowe METEORAD i System Monitoringu Jakości Wód.