Podwojenie spółgłoski nagłosowej (, lub ) – zjawisko fonetyczne w języku fińskim polegające na podwajaniu spółgłoski następnego wyrazu w ściśle zdefiniowanych warunkach. Powstało wskutek zaniku spółgłosek wygłosowych w niektórych formach gramatycznych. Zjawisko jest niezaznaczane w piśmie i stanowi praktycznie jedyne odstępstwo od czytania dokładnie w ten sposób, w jaki tekst jest napisany.

Pochodzenie W niektórych typach słów i formach w wygłosie (na końcu słów) istniały spółgłoski -h lub k, które w miarę rozwoju języka zanikły. Przykładowo w trybie rozkazującym liczby pojedynczej słowa kończyły się na -k: *annak, *otak. Obecnie obecność zaginionej spółgłoski w poprawnej wymowie manifestuje się podwojeniem początkowej spółgłoski następnego słowa: ole hyvä /oleh hyvä/ – proszę bardzo mene pois /menep pois/ – idź stąd painu vittuun /painuv vittuun/ – spieprzaj Jeśli następny wyraz zaczyna się od samogłoski, występuje niewielkie zwarcie krtaniowe: anna anteeksi /annaʔanteeksi/ – daj się przeprosić mene ulos /meneʔulos/ – idź na dwór

Zasady stosowania Zjawisko geminacji stosuje się: między częściami wyrazu złożonego, np. kone(k)kauppa – sklep komputerowy między wyrazem a przyrostkiem, np. kone(k)kin – komputer też między wyrazami, np. kone (p)pois – komputer precz