Na wierzchołkach strzępek szkieletowych mogą pojawić się przypadkowe przegrody, ponieważ są one gęściej wypełnione protoplazmą niż starsze części.
Przy badaniu strzępek szkieletowych ważne są także ich reakcje z odczynnikami. Za pomocą odczynnika Melzera określa się ich amyloidalność i dekstrynalność, ponieważ u niektórych gatunków pod jego wpływem zmieniają barwę na silnie czerwonawo-brązową (są dekstrynoidalne) lub szarawo-niebieskawą (są amyloidalne) i fakt ten ma często ważne znaczenie przy oznaczaniu gatunków. Ponieważ sam odczynnik Melzera jest bladożółty, zamoczone w nim strzępki również będą lekko zabarwione, ale tak słabe zabarwienie nie jest rakcją amyloidalną. Pod działaniem 3–5% KOH strzępki szkieletowe niektórych gatunków, np. wrośniaczek żelatynowaty (Cinereomyces lindbladii), stają się żelatynizowane lub silnie nabrzmiałe z rozmytymi konturami, czasami mogą nawet całkowicie rozpaść się w KOH, jak ma to miejsce w przypadku Piptoporus soloniensis. Konieczna jest wówczas zmiana odczynnika, aby ustalić prawdziwą naturę strzępek.