Edmund Tarantowicz, ps. „Albin”, „Edmund”, „Ludwik” (ur. 1885 w Konstantynowie, zm. 27 lutego 1909 w Rzymie) – polski działacz socjalistyczny i członek Organizacji Bojowej PPS.
Życiorys Od piętnastego roku życia pracował w fabryce wag W. Hessa przy ul. Lubartowskiej w Lublinie. W 1906 roku wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej. Występował pod pseudonimami: „Albin”, „Edmund” bądź „Ludwik”. Na wiosnę 1906 roku został wyznaczony na instruktora okręgu bojowego Warszawa Podmiejska. W październiku 1906 roku trafił do więzienia lubelskiego, a następnie przekazano go władzom wojskowym celem odbycia służby. W tym czasie, na podstawie carskiego postanowienia z 1874 roku, służba wojskowa w wojskach lądowych trwała aż sześć lat. Po jej zakończeniu Edmund byłby już bezużyteczny dla Organizacji Bojowej, choćby ze względu na zerwane przez ten czas kontakty. Działacze OB PPS nie mogli pozwolić sobie na utratę skutecznego bojowca, dlatego podjęli ryzyko odbicia go. Został przejęty przez bojowców PPS w Łapach. Zaczął działać w Płocku, Łodzi, Radomiu, Kielcach, Zagłębiu Dąbrowskim i w Częstochowie. Towarzyszył tak znanym działaczom PPS, jak Tomasz Arciszewski czy Edward Gibalski.