Ma stosunkowo dużą tolerancję ekologiczną. Występuje w wodach słodkich. Nie znosi wysokiego zasolenia (powyżej 30 ppm). Preferuje wody o odczynie obojętnym i zasadowym (optymalny zakres pH: 6,9–10), wykorzystując do fotosyntezy różne źródła węgla. Preferuje warunki eutroficzne. Jest organizmem diazotroficznym, jednak w sytuacji, gdy musi polegać jedynie na azocie pozyskanym w ten sposób, jego populacja rozwija się słabo. Kiedy źródłem azotu są jony amonowe, wzrost jest intensywniejszy, niż gdy są to azotany. Źródła takie jak mocznik nie są przez niego dobrze wykorzystywane. Dzięki łatwemu przyswajaniu fosforu i zdolności do gromadzenia jego zapasów, potrafi rozwijać się w warunkach jego stosunkowo małej dostępności. Preferuje wody ciepłe. Optymalna temperatura to 28–30 °C, a typowy zakres występowania to od ok. 20 °C do 35 °C. Spotykany jednak w wodach o temperaturze 11 °C. Akinety wytwarzane są częściej w chłodniejszych rejonach, a wzrost temperatury pobudza ich kiełkowanie. Różne szczepy różnie znoszą zmiany oświetlenia. Znosi zacienienie, rosnąc przy oświetleniu ok. 10 mikroajnsztajnów na metr kwadratowy na sekundę, a fotoinhibicja u jednych szczepów była notowana przy wartościach bliskich 100 μE, podczas gdy inne rozwijały się przy wartościach ok. 348 μE.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Raphidiopsis raciborskii · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.