W Partii Demokratycznej już na początku 1975 kampanię rozpoczął Jimmy Carter. Zwyciężył w prawyborach m.in. w Ohio, co spowodowało otrzymanie nominacji prezydenckiej w pierwszym głosowaniu, na lipcowej konwencji w Nowym Jorku. Zdobył ponad sześciokrotnie większe poparcie niż Morris Udall i Pat Brown. Dopiero po uzyskaniu nominacji Carter ogłosił, że jego kandydatem na wiceprezydenta będzie Walter Mondale. Kandydatem niezależnym został Eugene McCarthy. Carter deklarował reformę podatkową i zdrowotną, zmniejszenie bezrobocia i zwiększenie świadczeń socjalnych. Chciał ocieplenia kontaktów z ZSRR, przy jednoczesnej, ścisłej współpracy z sojusznikami USA – krajami Europy Zachodniej i Japonią. Ford, na którego kandydaturze cieniem rzucały się afera Watergate, a także ułaskawienie Nixona, był skazywany na porażkę przez ośrodki sondażowe. Kandydat demokratów jednak prowadził swoją kampanię bezbarwnie, a w programie wyborczym zawarł jedynie ogólnikowe stwierdzenia. Spowodowało to, że wybory okazały się bardzo wyrównane. Na kandydata republikanów głosowali wyborcy wykształceni i zamożni, natomiast klasy średnia i robotnicza zagłosowały na demokratę.