Potomkowie żydowskich konwertytów (zwani chuetas) pozostali na wyspie, gdzie stanowili zamożną warstwę kupiecką. Po ok. 1535 przez długi czas praktycznie nie byli niepokojeni przez inkwizycję. Zmieniło się to w latach 70. XVII wieku. W 1672/73 do inkwizycji zaczęły docierać informacje o żydowskich zwyczajach i ceremoniach praktykowanych jakoby przez społeczność chuetas, po czym nastąpiły pierwsze aresztowania. W pierwszym auto-da-fe w 1675 spalono jednego mężczyznę, a sześć innych osób skazano na śmierć zaocznie. Cztery lata później w kolejnych czterech autos-da-fe aż 212 chuetas zostało zmuszonych do abiuracji. Los tej społeczności przypieczętowała nieudana ucieczka części jej przedstawicieli z wyspy na pokładzie angielskiego statku w 1688. Jeden z niedoszłych uciekinierów załamał się w śledztwie i obciążył niemal wszystkich chuetas mieszkających na wyspie. Aresztowania i procesy trwały przez kolejne trzy lata. Wiosną 1691 odbyły się cztery ceremonie autos-da-fe, w których skazano 86 chuetas, z czego 37 zostało straconych, a 8 spalono in effigie z uwagi na ich ucieczkę lub śmierć przed końcem procesu. Trybunał majorkański odnotował wówczas rekordowe przychody z konfiskat majątkówK. Kolejnych 11 chuetas skazano pośmiertnie na stos jeszcze w 1695Braunstein, s.