Został mianowany szefem pilotażu w Niższej Szkole Pilotów, a 1 sierpnia przejął obowiązki komendanta Szkoły od majora Roberta de Chivre. Funkcję komendanta pełnił do listopada 1928. Następnie dowodził I Dywizjonem Liniowym w 3 pułku lotniczym. Służbę na tym stanowisku zakończył w lutym 1931.
W 1932 objął stanowisko komendanta bazy lotniczej 2 pułku Lotniczego i pełnił tę funkcję do listopada 1933, kiedy to został powołany na stanowisko komendanta Szkoły Podchorążych Lotnictwa. W okresie jego komendantury szkoła zorganizowała pierwsze szkolenie pilotów, poszerzeniu uległ program nauczania oraz zmieniono tryb nauki z dwuletniego na trzyletni. Stanowisko komendanta zdał w listopadzie 1936.
Następnie został mianowany dowódcą 5 pułku lotniczego i pełnił tę funkcję do sierpnia 1939. Później został mianowany dowódcą lotnictwa Armii „Prusy”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej przez Węgry przedostał się do Francji, gdzie początkowo zajmował stanowisko przewodniczącego Komisji Kwalifikacyjnej przy Dowództwie Sił Powietrznych. W marcu 1940 został mianowany komendantem polskiej stacji lotniczej w Lyon-Bron, a w maju objął stanowisko komendanta szkoły pilotów w Saint-Étienne. Po upadku Francji, przez Afrykę został ewakuowany do Wielkiej Brytanii.