Robotnicy wezwani o jedenastej – pierwszy tom cyklu Teodora Parnickiego Nowa baśń wydany w 1962 roku.
Okoliczności powstania W sierpniu 1958 Parnicki odłożył pracę nad Kołami na piasku, Słowem i ciałem i Opowieścią bizantyńską, by zabrać się do pisania Nowej baśni. Nosił się z zamiarem jej napisania od dość dawna i długo się do tego przygotowywał. Miała to być formalnie kontynuacja Srebrnych orłów. Najambitniejsza, najtrudniejsza i najbardziej ryzykowna z jego książek. Nadał je tytuł Nowa baśń, bo choć oparta została ściśle na historii, obawiał się, że jej wątku żaden czytelnik nie przyjmie bez buntu, o ile nie założy, że ma przed sobą baśń, ujętą w formę powieści psychologiczno-historycznej. W powieści miały być ze sobą powiązane XI-wieczna Polska z Bizancjum i Meksykiem Tolteków. Za ogniwo łączące tak odległe światy mieli posłużyć Wikingowie, żyjący między Rusią Nowogrodzko-Kijowską i Bizancjum z jednej strony, a Grenlandią i Ameryką Północną z drugiej. Centralną postacią powieści Parnicki zamierzał uczynić nieistniejącego, choć bardzo prawdopodobnego bastarda, syna Predsławy, córki Włodzimierza Wielkiego z Bolesławem Chrobrym, który ją pohańbił po zdobyciu Kijowa w 1018.