Zmarł niespodziewanie 11 lutego 1981 roku.
Recepcja jego nauk Jego ponadczasowe znaczenie naukowe znajduje odzwierciedlenie w szerokim kręgu jego wybitnych uczniów. Do nich należą między innymi jego następca katedry na Wydziale Teologicznym w Monachium Johannes Gründel i późniejszy wikariusz generalny Monachium . Jego wykładów słuchali także późniejszy teolog moralny z Bonn i Joseph Ratzinger.
O wielkim uznaniu dla jego dokonań świadczą liczne odznaczenia kościelne i państwowe. W 1958 został odznaczony honorowym tytułem „Geistlicher Rat” przez kardynała Josepha Wendela, a w 1962 otrzymał honorowy tytuł prałata domowego papieskiego. W tym samym roku otrzymał Order Bawarski Zasługi. Jego działalność akademicką charakteryzowała chęć odnowienia dyscypliny akademickiej poprzez zastąpienie sztywnej, zorientowanej prawnie „moralności podręcznikowej” na rzecz otwartej na nowe spostrzeżenia i opartej na naukach teologicznych i humanistycznych teologii moralnej. W tym kontekście między innymi odegrał zdecydowaną rolę w dyskusjach na temat antykoncepcji (m.in. przez krytykę Humanae Vitae) i obowiązkowego celibatu dla księży. Wniósł znaczny wkład, zwłaszcza w ponazistowskim okresie, w debaty na temat sumienia, stosunku do władzy i oceny „winy zbiorowej”.