Jego jednostka została włączona do lotnictwa Armii „Łódź”. Po wybuchu II wojny światowej Zubrzycki objął stanowisko dowódcy czołówki technicznej, zajmował się przygotowywaniem lotnisk polowych i organizowaniem zasadzek polskich myśliwców. W trakcie walk odłączył się od swej macierzystej jednostki, udało mu się do niej powrócić 15 września w rejonie Stanisławowa. Po agresji ZSRR na Polskę przekroczył w Kutach granicę z Rumunią i został internowany. Po leczeniu został osadzony w obozie w Târgu Jiu, ale udało mu się zbiec i przez Jugosławię i Grecję 20 lutego 1940 r. dotrzeć do Francji. Został skierowany do Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Lyon-Bron, a następnie do Andrézieux-Bouthéon. Po upadku Francji z portu Saint-Jean-de-Luz został ewakuowany do Wielkiej Brytanii na pokładzie statku „Arandora Star”.

Zgłosił się do służby w Polskich Siłach Powietrznych, otrzymał numer służbowy RAF 792485. Został skierowany do 17 Operational Training Unit w Upwood na szkolenie w obsłudze sprzętu brytyjskiego, po jego ukończeniu 19 marca 1941 r. otrzymał przydział do dywizjonu 317 jako mechanik silnikowy. Zgłosił się ochotniczo do służby w personelu latającym i 1 stycznia 1943 r. został skierowany na kurs mechaników pokładowych, który ukończył w kwietniu.