Jan Nepomucen Szczurowski, błędnie także Ignacy (ur. 16 maja 1771 w Pińczowie, zm. 30 października 1849 w Warszawie) – polski śpiewak operowy (bas) i aktor teatralny.
Życiorys Był synem Michała i Franciszki Szczurowskich, miał trójkę rodzeństwa. Podstawy edukacji odebrał w Pińczowie, następnie kształcił się u Franciszka Ksawerego Kratzera w Krakowie w szkole śpiewu księdza Wacława Sierakowskiego. Debiutował w Krakowie w 1787 roku, w 1788 roku występował z zespołem Wojciecha Bogusławskiego w Dubnie. Po powrocie do Krakowa był członkiem zespołu teatralnego Jacka Kluszewskiego. W 1793 roku został zatrudniony jako basso buffo do zespołu Teatru Narodowego w Warszawie, na deskach którego zadebiutował rolą Paniotta we Fraskatance Giovanniego Paisiella. W tym samym roku wystąpił jako Altamur w operze Antonia Salieriego Axur, król Ormus – pierwszej operze seria wystawionej w języku polskim. 1 marca 1794 roku wystąpił w roli Bryndasa w prapremierowym przedstawieniu wodewilu Jana Stefaniego Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale. W latach 1795–1799 występował w zespole Wojciecha Bogusławskiego we Lwowie, gdzie od 1797 roku był również członkiem zespołu austriackiego. Grał na wiolonczeli na koncertach organizowanych przez Józefa Elsnera.