I u możnych dziwny – powieść historyczna Teodora Parnickiego wydana w 1965 roku.
Okoliczności powstania Na początku lipca 1961 Parnicki, szukając sposobu na zmniejszenie presji finansowej wywieranej na niego przez jego krajowego wydawcę, Pax, zwrócił się do Jerzego Giedroycia z propozycją wydania przez Instytut Kultury jego powieści. Do wyboru przedłożył dwa scenariusze. Pierwszy zakładał napisanie powieści nawiązującej do wydanej w 1955 przez Kulturę powieści Koniec «Zgody Narodów». Drugi – napisanie powieści, której akcja dzieje się na przełomie XVI i XVII wieku. Jej tematem miałaby być walka jezuitów z patriarchą Konstantynopola, wcześniej egzarchą prawosławnym na ziemiach Rzeczypospolitej, kalwinizującym Cyrylem Lukarysem. Dzięki zręcznej intrydze jezuitów sułtan Murad IV skazuje Lukarysa na śmierć. Głównym bohaterem powieści ma być polski, ewentualnie polsko-żydowski lub polsko-tatarski bękart. Z powodu swego polskiego pochodzenia zostaje wmieszany w szwedzkie aspiracje Zygmunta III i próby przywrócenia katolicyzmu w Szwecji. Wychowany przez jezuitów, za ich sprawą przez jakiś czas przebywa w kolonialnym Meksyku, po czym zostaje powołany do odegrania znaczącej roli w intrydze przeciw Lukarysowi.