Z. decyduje się porzucić pisarstwo, zrezygnować z pisania dramatu, ponieważ dramat to dialog, konflikt ścieranie się i niepewność. Decyduje się przejść od wewnętrznego rozdwojenia i rozterki, będących skutkiem myślenia, do czynów, do sytuacji, w których podjęcie decyzji oznacza wybór tylko jednej możliwości. Odcina się od wahań, domaga się pewności. Milknie na kartach powieści Parnickiego ucieka do eposu. Staje się Sienkiewiczowskim Zagłobą, o którym opowiada już tylko narrator części trzeciej powieści: cytuje jego celne riposty przywołuje zdarzenia z życia jego i jego przyjaciół, Skrzetuskiego i Podbipięty.

Uwagi

Przypisy . . . . . . .

Bibliografia

Kategoria:Twórczość Teodora Parnickiego Kategoria:Polskie powieści historyczne Kategoria:Powieści z 1964