odpadł jednak w ćwierćfinale po przegranej na punkty z Bułgarem Swilenem Rusinowem.
W 1990 roku zakończył karierę bokserską i zaczął wspierać ideę niepodległości Kosowa. Wyjechał do Skopje, gdzie mieszkał przez dziesięć lat, wracając następnie do Prisztiny. Miał wkład w powstanie Komitetu Olimpijskiego Kosowa, pełnił następnie funkcję prezesa klubu KBx Prishtina. W 1997 roku władze jugosłowiańskie zaproponowały mu nieruchomości (w tym apartamenty) w zamian za brak zaangażowania w trwającą wówczas wojnę domową oraz za nieopowiadanie się po żadnej ze stron konfliktu; Salihu jednak odmówił. Do 2016 roku nie odwiedził Serbii, kiedy to został zaproszony jako honorowy gość na turniejach w Bujanovacu i w Kuršumliji. Był także właścicielem jednego z czasopism o tematyce sportowej.
Serbska Federacja Bokserska kilkakrotnie oferowała mu emeryturę, jednak Salihu za każdym razem odmawiał z powodów politycznych; jako obywatel Macedonii Północnej, korzysta z emerytury z tegoż kraju.
Życie prywatne Ma rodzinę w Prisztinie oraz w Skopje, gdzie pracuje jego rodzeństwo.