72.
Konwikt w Braniewie stanowił swego rodzaju kontynuację bursy dla ubogich (bursa pauperum), istniejącej w tym mieście za czasów funkcjonowania kolegium jezuickiego (zlikwidowanego w 1780, po kasacie tego zakonu), jednakże tenże konwikt przeznaczony był, w myśl statutów, dla ubogich gimnazjalistów, którzy wyrażali chęć na wstąpienie do stanu duchownego.
Konwikt biskupi posiadał pierwotnie 40 miejsc dla uczniów, którzy dzielili się na trzy kategorie: bezpłatnie mieszkających, płacących połowę i pełną odpłatność. Według statutów przeznaczony był dla młodzieży męskiej po trzeciej klasie gimnazjum (ok. 14 lat), których w konwikcie obowiązywały zasady jak w niższym seminarium, ze ściśle określonym regulaminem i harmonogramem dnia, ze wspólnymi modlitwami i ograniczoną możliwością wychodzenia na zewnątrz. Co znamienne, biskup Geritz powiązał także pobyt w konwikcie z obowiązkowym udziałem w lektoracie języka polskiego. Zapis taki znalazł się w punkcie 4. Statutu konwiktu. Biskup poparł również organizowanie dodatkowych zajęć z języka polskiego w samym konwikcie, które były prowadzone przez jednego z uczniów i opłacane z funduszu konwickiego (10–12 talarów rocznie). Od momentu otwarcia konwiktu uczniowie gimnazjum uczęszczający na lekcje języka polskiego rekrutowali się głównie z konwiktorów.