Dzieje się tak prawdopodobnie dlatego, że budowa pułapek jest procesem wysoce energochłonnym i grzyby wytwarzają je dopiero wtedy, gdy potencjalne ofiary występują w ich otoczeniu. Grzyb rozpoznaje obecność nicienia na podstawie wydzielanych przez niego feromonów, takich jak askarozydy. Po ich wykryciu strzępki grzyba wabią nicienia wytwarzając substancje naśladujące te, których zwierzę używa do znalezienia pożywienia i przyciągnięcia partnerów. Po unieruchomieniu złapanego zwierzęcia strzępki grzyba tworzą ssawki, które przebijają jego oskórek, wnikają do wnętrza ciała i pobierają substancje potrzebne grzybowi. Nicienie mają solidny białkowy oskórek, którego głównym składnikiem jest kolagen. Prawdopodobnie w jego przebiciu główną rolę odgrywają wytwarzane przez grzyba kolagenazy – enzymy trawiące kolagen.
Grzyby tworzące pętle strzępkowe nazywane są grzybami drapieżnymi, gdyż łapią żywe, drobne organizmy i trawią je. Oprócz pętli strzępkowych grzyby nicieniobójcze tworzą jeszcze inne rodzaje pułapek: sieci strzępkowe, kolumny strzępkowe i cysty strzępkowe.