W 1908 roku wstąpił do konspiracyjnego stowarzyszenia patriotyczno-religijnego „Eleusis” w Dahlhausen. Tego samego roku ożenił się z Marianną de domo Kaczmarek. Małżeństwo miało czwórkę dzieci: Bolesława, Tadeusza, Jadwigę i Józefa. W 1910 roku wziął udział w dwumiesięcznym kurs polskiej historii i literatury w Warszawie na zaproszenie Wincentego Lutosławskiego, z którym wcześniej korespondował. Po powrocie do Nadrenii założył w Castrop polską księgarnię. Zachęcał Polaków do wstępowania do „Eleusis”. Został miejscowym liderem tej organizacji. W 1911 roku, ponownie na zaproszenie Lutosławskiego, wyjechał do Tlemcen w Algierii, gdzie uczestniczył w kursach oświatowych, ucząc się, m.in.: filozofii, historii, literatury oraz ekonomii. W 1912 roku osiadł w Westfalii, w Gelsenkirchen. Był współzałożycielem hurtowni towarów kolonialnych, przekształconej w 1914 roku w fabrykę kawy słodowej „Prymas”.