Wśród czynników, które wpłynęły na utratę dominującej pozycji na rynku były – zerwanie współpracy przez producentów wcześniej przynależących do CSO, przede wszystkim na terenie byłego Związku Radzieckiego, po jego rozpadzie, oraz odkrycie nowych złóż i wzrost produkcji w kopalniach na terenie Kanady, Australii i Rosji.

De Beers przez wiele lat pozostawało w sporze z rządem Stanów Zjednoczonych, który zarzucał przedsiębiorstwu stosowanie praktyk monopolistycznych, naruszających ustawę Shermana. Od 1948 roku miało zakaz prowadzenia działalności na terenie tego kraju (sprzedaż prowadzona była przez pośredników), zniesiony po zawarciu ugody w 2012 roku. W latach 90. XX wieku De Beers oskarżane było też o prowadzenie handlu tzw. , przychody z których służyły do finansowania konfliktów zbrojnych na kontynencie afrykańskim. W rezultacie w 1999 roku przedsiębiorstwo zaprzestało skupu diamentów spoza certyfikowanych źródeł.

W 2001 roku spółka zakończyła ponad stuletnią obecność na giełdzie. Jej właścicielami zostały: spółka Anglo American (45% udziałów), rodzina Oppenheimer (40%) oraz rząd Botswany (15%).