1 września rozkazem Komendy PWK przydzielono ją do punktu sanitarnego, który znajdował się na pobliskiej stacji kolejowej Bakończyce. Od 15 września do 20 października pracowała jako siostra PCK w 10 Szpitalu Wojskowym w Przemyślu. W ich domu mieszczącym się przy ul. A. Potockiego prowadziła ukryty punkt opatrunkowy, w którym razem z dr Franciszkiem Hippem pochodzącym ze Lwowa opatrywała ukrywających się w mieście rannych. W grudniu przebywał u niej przez około 2 tygodnie m.in. ranny gen. Władysław Anders, któremu towarzyszyła małżonka. W marcu 1940 rodzina Mosiewiczów została wyrzucona z domu przez NKWD, a obawiając się deportacji przedostała się na zachodnią stronę Przemyśla, która znajdowała się pod okupacją niemiecką. Wkrótce Danuta wyjechała do Kielc, gdzie dzięki kpt. Stanisławowi Rychterowi zatrudniła się we włoskim Towarzystwie Ubezpieczeniowym Riunione Adriatice di Sicurta i polskim „Piast”. W początkowym okresie była łączniczką S. Rychtera, na początku w Służbie Zwyciestwu Polski, a następnie w Komendzie Obwodu Radomsko-Kieleckiego Związku Walki Zbrojnej. Kiedy Komenda została zagrożona aresztowaniami, wówczas przeniosła się z Kielc do Radomia, a Danuta w tym czasie wyjechała do Rzeszowa, gdzie wówczas znajdowali się jej rodzice. W sierpniu 1941 wyjechała do Krakowa, gdzie pod ps.