W grudniu 1935 przystąpił do Ruchu Narodowo-Radykalnego „Falanga” i został jego liderem na Śląsku. Redagował „Kuźnicę. Pismo narodowo-radykalne” (1935–1937), śląski organ Falangi, który odegrał rolę jednego z najważniejszych czasopism kulturalnych na Górnym Śląsku (na łamach „Kuźnicy” debiutował m.in. Wilhelm Szewczyk) i kierował klubem dyskusyjnym Kuźnica. Od października 1936 do marca 1937 pełnił służbę w Komendzie Głównej junackich hufców pracy. Od 1937 był działaczem Związku Młodej Polski, organizacji młodzieżowej Obozu Zjednoczenia Narodowego i wydał trzy numery miesięcznika o tej samej nazwie. 29 września 1937 został ustanowiony kuratorem Związku Nauczycielstwa Polskiego przy poparciu Adama Koca w ramach rządowej rozprawy z lewicowym kierownictwem ZNP, wkraczając do siedziby związku na czele grupy falangistów i przystępując do zwalniania pracowników, ale wobec masowego bojkotu jego zarządzeń, strajków okupacyjnych wszczętych przez ZNP w większości powiatów i kontrakcji lewicy sanacyjnej został 12 listopada tego samego roku odwołany i zastąpiony przez umiarkowanego Seweryna Maciszewskiego.
11 marca 1939 obronił na Uniwersytecie Jagiellońskim dysertację Dzieje piśmiennictwa śląskiego w języku polskim do początków XIX wieku (wydaną pośmiertnie w 1970) uzyskując stopień naukowy doktora.