Francuski aktor Alain Delon zarekomendował producentom francuskiego reżysera Louisa Malle’a. Po zgodzie producentów Delon zaproponował Malle’owi chęć uczestnictwa w projekcie. Ten początkowo odmówił ze względu na udział Vadima, którego nie cenił zbytnio jako reżysera. Zgodził się jednak, gdy dowiedział o uczestnictwie Orsona Wellesa, a także w celu zdobyciu funduszy na swój film Szmery w sercu (1971). Warunkiem był udział Delona w głównej roli, lecz Malle otrzymał wolną rękę w wyborze utworu do ekranizacji i wybrał nowelę William Wilson opowiadającą o tytułowym studencie i jego starciu z sobowtórem. W związku z frustracją powodowaną kręceniem filmów w rodzinnej Francji zdecydował na kręcenie filmu we Włoszech sugerując tym, że producent i budżet są włoskie.
Malle z amerykańskim scenarzystą Clementem Biddle Woodem i francuskim nowelistą Danielem Boulangerem zaadaptował historię do warunków produkcyjnych. Chcąc zachować jednocześnie wierność noweli, uczynili Wilsona pochodzenie z Europy Północnej i wyznania protestanckiego, a na miejsce akcji zostało wybrano Bergamo określane przez Malle’a jako „najbardziej surowe miasto w północnych Włoszech”.