Franciszka Wierzbicka ur. jako Bronisława Wierzbicka (ur. 24 stycznia 1897 w Winnikach, zm. 1 lutego 1970 w Łodzi) – polska bernardynka, art. malarka, fundatorka i wieloletnia przełożona łódzkiego klasztoru ss. Bernardynek.

Życiorys Była córką Antoniego i Weroniki z Freyów. Mieli sześcioro potomstwa. Byli to: Róża – z męża Warzechowa (ur. 1882), Franciszka – z męża Kostołowska (ur. 1890), Stanisława – w zakonie Józefa (ur. 1892), Ludwik (ur. 1894), Bronisława – w zakonie Franciszka (ur. 1897), szóste – ostatnie dziecko zmarło bardzo wcześnieMirosław Paciuszkiewicz SJ: Matusia. Zakonnica, malarka, dobry człowiek, str. 61-62, wyd. Archidiecezjalne Wydawnictwo Łódzkie, 2001, ISBN 83-87931-37-3 .

W wieku 15 lat wraz z siostrą, Stanisławą (w zakonie Józefą), wstąpiła do klasztoru ss. Bernardynek w Krakowie. W 1919, na prośbę księcia Adama Stefana Sapiehy, ordynariusza metropolity krakowskiego, wyjechała do Wilna z innymi siostrami zakonnymi, celem objęcia wileńskiego klasztoru ufundowanego przez Sapiehów.