Powstały w wyniku wyburzeń plac przydworcowy tworzył niedomkniętą od strony północno-zachodniej przestrzeń, która przylegała do zapleczy oficyn zabudowy przy ulicy 3 Maja i ulicy J. Słowackiego, a także od strony południowo-wschodniej, gdzie przechodziła w otwarty obszar skwerów i parkingu sięgający do zapleczy kwartału zabudowy pomiędzy ulicami Młyńską i Pocztową. Wraz z wytyczeniem placu przestała istnieć część ulicy Stawowej na południe od ulicy 3 Maja, a ulica Młyńska utraciła połowę swojej pierwotnej długości.
mały|Fragment ówczesnego placu Wilhelma Szewczyka w sierpniu 2006 roku
W latach 90. XX wieku katowicki dworzec, pierwotnie reprezentacyjny punkt miasta, od dawna nieremontowany zaczął podupadać i utracił swoje pierwotne walory. Na 2008 roku zaplanowano kapitalny remont obiektu, lecz istniały również plany zburzenia budynku i postawienia nowego o tym samym przeznaczeniu. O budowie nowego dworca media pisały już na początku 2002 roku. Sam ówczesny plac W. Szewczyka w tym czasie pełnił przede wszystkim funkcję dworca autobusowego, na którym brakowało wiat, a na terenie przed estakadą i przy ulicy 3 Maja rozstawione były punkty handlowe. Na budynkach otaczających plac wisiały natomiast wielkoformatowe reklamy.