Palaeopycnogonides – wymarły rodzaj kikutnic z rzędu Pantopoda, jedyny z monotypowej rodziny Palaeopycnogonidae. Obejmuje tylko jeden opisany gatunek, Palaeopycnogonides gracilis. Żył w jurze.
Taksonomia i ewolucja Rodzaj i gatunek typowy opisane zostały po raz pierwszy w 2007 roku przez Sylvaina Charbonniera, Jean Vanniera i Bernarda Riou na łamach „Proceedings of the Royal Society B”. Opisu dokonano na podstawie datowanych na wczesny kelowej skamieniałości odnalezionych w La Voulte Lagerstätte na terenie Ravin des Mines w pobliżu La Boissine w gminie La Voulte-sur-Rhône francuskiego departamentu Ardèche. Nazwa rodzajowa to połączenie członu palaeo-, oznaczającego „pradawny”, z nazwą naukową kikutnic (Pycnogonida). Epitet gatunkowy oznacza po łacinie „smukły” i odnosi się nie tylko do kształtu zwierzęcia, ale także do poziomu Macrocephalites gracilis (), w którym odnaleziono materiał typowy. Charbonnier i inni wspominają w publikacji ponad 50 okazów przyporządkowanych do P. gracilis, z których trzy wyznaczono paratypami. Prowadząca do pirytyzacji działalność bakterii połączona z szybkim zagrzebaniem szczątków w środowisku beztlenowym doprowadziła do zachowania w tych skamieniałościach trójwymiarowej budowy ciała, włącznie z częściami miękkimi. W 2023 roku Romain Sabroux, Gregory D. Edgecombe, Davide Pisani i Russell J.