W marcu 1926 r. liczba dzieci zorganizowanych w Pionierze wynosiła 150, w maju 1927 r. – 500, w końcu 1927 r. – ok. 2500, z tego 600 w Warszawie, a 800 w Warszawie Podmiejskiej. W sierpniu 1926 r. odbyła się pierwsza, w grudniu 1927 r. druga konferencja pionierska. Na tej ostatniej, w związku z zarzutami bagatelizowania spraw Pioniera przez ZMK, wystąpiła tendencja do utworzenia związku dziecięcego organizacyjnie niezależnego. Została ona jednak przezwyciężona.

W roku 1928 zlikwidowano podział na koła ścisłe i luźne (co wskazuje, że w Pionierze początkowo były jakby dwa szczeble „wtajemniczenia”). W Warszawie uruchomiono dwie szkoły instruktorskie.

Prasa i wydawnictwa Pionier wydawał czasopisma: „Bunt” (1924), „Pionierzy” (1924), „Pionier” (1924, 1925, 1927), „Informator Pionierski” (1928).

Bibliografia Leszek Krzemień: Związek Młodzieży Komunistycznej w Polsce. Pierwsze dziesięciolecie (1918–1928), „Książka i Wiedza”, Warszawa 1972, s. 309–311

Kategoria:Historia ruchu robotniczego Kategoria:Polski ruch robotniczy Kategoria:Komunistyczna Partia Polski Kategoria:Polskie organizacje rewolucyjne Kategoria:Ruch komunistyczny w II Rzeczypospolitej