Poliptyk z Lusiny (niem. Polyptychon aus Lusina), późnogotyckie retabulum ołtarzowe, poliptyk dekorowany płaskorzeźbami i malowidłami, pochodzący z nieznanego, najprawdopodobniej małopolskiego (lub galicyjskiego) warsztatu, wykonany ok. 1510 r. Pierwotnie nastawa miała trzy odsłony widoczne po otwarciu kolejnych par skrzydeł. W 1940 r. wewnętrzne skrzydła i szafa poliptyku, będące wówczas w depozycie Muzeum Narodowego w Krakowie zostały zarekwirowane przez Biuro Mühlmanna, działające w imieniu Rządu Generalnego Gubernatorstwa. Po wojnie do krakowskiego muzeum wróciły jedynie skrzydła, pozbawione szafy środkowej i zdobiącej ją płaskorzeźby z wizerunkiem Świętej Rodziny oraz płaskorzeźbionej kwatery ze skrzydła przedstawiającej scenę Legendy św. Teofila z Adany (Teofila z Cylicji). Obydwa fragmenty retabulum znajdują się w Katalogu strat wojennych pod numerem 409.