Na mapach z lat 80. i 90. XIX wieku zaznaczona została droga biegnąca w śladzie późniejszej ulicy W. Pola od skrzyżowania z ulicą Mikołowską, która na wysokości ulicy W. Pola 65 skręcała w kierunku wschodnim, szerokim łukiem otaczając kolonię Dwunastu Apostołów. Zaraz na zachód od tego zakrętu przebiegała granica pomiędzy powiatem katowickim, której częścią była Katowicka Hałda a powiatem pszczyńskim. W tym czasie zabudowa wzdłuż późniejszej ulicy W. Pola koncentrowała się w rejonie skrzyżowania z ulicami Rycerską i E. Bugli. Późniejsze wytyczenie przedłużenia ulicy W. Pola w kierunku zachodnim spowodowało skrócenie starej drogi z Załęża, której bieg kończył się na nowo wytyczonej ulicy, a przy początkowym odcinku późniejszej ulicy W. Pola wytyczono ulicę Boczną i ulicę Szybowa.

W 1899 roku przy późniejszej ulicy W. Pola została otwarta największa i najnowocześniejsza wówczas na terenie Górnego Śląsku kopalnia węgla kamiennego „Oheim” (od 1922 roku „Wujek”), co przyczyniło się do szybkiego rozwoju Katowickiej Hałdy.