Wprawdzie Attyka i Beocja leżały w gruzach, sprzymierzeńcy znów zaczęli kłócić się między sobą, a w Tesalii stała potężna i wciąż groźna armia perska, to jednak ów wróg pozbawiony został raz na zawsze nimbu niezwyciężoności. Oskarżenie o „medyzm”Kolaboracja z perskim najeźdźcą. Grecy wojny perskie określali mianem wojen medyjskich. nie było już czczym gadaniem, o czym wkrótce miały się przekonać idące w przeszłości na współpracę z wrogiem miasta-państwa greckie.
Za przegraną odpowiadał osobiście sam król, lecz nie zamierzał się do tego przyznać. Chciał nawet stracić fenickich kapitanów floty za domniemane tchórzostwo. Ci, oburzeni do żywego, wraz z Egipcjanami odpłynęli do swoich krajów. Król skierował się do Sardes, dowództwo przeszło w ręce doświadczonego weterana, Mardoniosa, dysponującego niemal wyłącznie siłami irańskimi. Mardonios, nie widząc szans przetrwania w ogołoconej i spalonej Attyce, wycofał się do BeocjiOlmstead A. T., Dzieje imperium perskiego, PIW, Warszawa 1974, s. 247 - 252..
Zobacz też starożytna Grecja wojny perskie II wojna perska Persja
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bitwy morskie Achemenidów Kategoria:Bitwy morskie Aten Kategoria:Bitwy morskie Sparty Kategoria:Bitwy w V wieku p.n.e. Kategoria:Bitwy na Morzu Egejskim