Na koniec lat 50. istniało 96 niepodległych państw. Spośród nich 80 należało do Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ). Członkami ONZ były także dwie republiki radzieckie: Białoruś i Ukraina. W ciągu dekady lat 50. do tej organizacji dołączyły 24 państwa: Albania, Austria, Bułgaria, Cejlon, Finlandia, Ghana, Gwinea, Hiszpania, Indonezja, Irlandia, Japonia, Jordania, Kambodża, Laos, Libia, Malezja, Maroko, Nepal, Portugalia, Rumunia, Sudan, Tunezja, Węgry oraz Włochy. W 1958 roku Zjednoczona Republika Arabska zastąpiła w prawach członkowskich Egipt i Syrię. Status obserwatora przy Zgromadzeniu Ogólnym ONZ miały natomiast: od 1946 roku Szwajcaria, od 1949 roku Korea Południowa, od 1952 roku Republika Federalna Niemiec i Wietnam Południowy, a od 1956 roku Monako.
Kryteria włączenia W doktrynie prawa międzynarodowego zazwyczaj wymienia się trzy elementy konieczne, aby uznać dany podmiot za państwo, tj. stałą ludność, określone terytorium oraz suwerenną władzę. Konwencja o prawach i obowiązkach państw przyjęta w Montevideo w 1933 roku do trzech powyższych kryteriów dodała także zdolność do nawiązywania stosunków z innymi państwami. Jednocześnie w konwencji z Montevideo zostało podkreślone, że istnienie polityczne państwa jest niezależne od uznania przez inne państwa.