Górzak białoboczny (Oreotrochilus leucopleurus) – gatunek małego ptaka z rodziny kolibrowatych (Trochilidae). Występuje w Argentynie, Boliwii i Chile. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Taksonomia i systematyka Górzak białoboczny został po raz pierwszy opisany przez angielskiego ornitologa Johna Goulda w 1847 roku na łamach „Proceedings of the Zoological Society of London”. Autor nadał gatunkowi nazwę Oreotrochilus leucopleurus (która obowiązuje do tej pory), a jako miejsce typowe wskazał chilijskie Andy.

Niekiedy uznawano go za podgatunek górzaka andyjskiego (Oreotrochilus estella), jednak wszystkie współczesne ujęcia systematyczne traktują go jako osobny gatunek. Jest monotypowy.

Opis Górzak białoboczny ma długość 13 do 15 cm i waży od 7,9 do 8,4 g. Dorosłe osobniki mają średniej długości, lekko zakrzywiony, czarny dziób. Dorosły samiec ma matowobrązowe wierzchnie części ciała. Posiada błyszczący zielony śliniak (plama gardłowa) z czarną obwódką, która oddziela go od białej piersi i brzucha. Brzuch ma szeroki, czarno-niebieski pasek biegnący przez środek do okolicy kloacznej. Nieco zaokrąglony ogon ma brązowo-czarny kolor, a jego zewnętrzne pióra mają białe podstawy. Samica jest również matowobrązowa w górnych i dolnych partiach. Jej gardło jest jasne z drobnymi ciemnymi plamkami.