Pierwotną absydę zamieniono monumentalnym kwadratowym prezbiterium, które przedłużało nawę, ale wyraźnie wznoszącym się nad nią. Pochodzi z końca XIV wieku. Wygląd zewnętrzny, przywołuje militarną funkcję zakonu, ale ogromne ostrołukowe okno (7 m wysokości, 2,80 m szerokości i podstawa 1,60 m nad ziemią), które oświetla nie tylko prezbiterium, ale także poza nim, nawę, nie pozwala mówić o kościele warownymBulletin de la Diana, tome LX-n° 1, premier trimestre 2001, pages 28 à 37. Oświetlenie dopełniał bardzo wysokie okno lancetowe od strony północnej. Konstrukcja jest mniej jednorodna niż nawy: duże bloki granitu do jednej trzeciej wysokości, w pozostałej części gruz wapienny.
Dobrze przemyślane zostało połączenie prezbiterium z nawą. Podstawa okna lancetowego znajduje się na tym samym poziomie, co podstawa przęseł nawy. Ściany boczne nie znajdują się dokładnie na przedłużeniu nawy, lecz przegubowo łączą się w lekką wnękę stanowiącą podporę dla żebrowego sklepienia. Od strony wschodniej dwie skośne przypory przejmują nacisk sklepienia i podkreślają konstrukcję. Wewnątrz kwadratowe prezbiterium zwieńczono sklepieniem żebrowym, którego zwornik rzeźbiony jest w kształcie korony liści.