Ernest Angelo (ur. 25 lutego 1898 w Brežicach, zm. po 29 lipca 1940) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 25 lutego 1898 w Brežicach, w ówczesnym Księstwie Styrii, w rodzinie Edwarda i Terezji z domu Morawek.

15 lipca 1915 we Lwowie jako uczeń wstąpił do Legionów Polskich. Został przydzielony do III batalionu 6 pułku piechoty. Walczył w szeregach 10., 11. i 12. kompanii tego batalionu. 27 maja 1916 awansował na sekcyjnego. 26 września 1917, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii, do 3. kompanii c. i k. batalionu strzelców polnych nr 18. 10 lipca 1918 zdezerterował. W przebraniu żołnierza rosyjskiego dotarł do Kijowa, a następnie na Kubań, gdzie wstąpił do rosyjskiej Armii Ochotniczej. Wziął udział w szkoleniu oddziału polskiego w stanicy paszkowskiej pod Jekaterynodarem. Po utworzeniu 4 Dywizji Strzelców Polskich został przydzielony do 13 pułku strzelców. Wziął udział we wszystkich walkach tego oddziału. W stopniu plutonowego dowodził plutonem i pełnił obowiązki szefa kompanii.