Drgania wywołane na jednym końcu piszczałki (na rysunku punkt „a”) wywołują falę dźwiękową, która posuwa się w powietrzu wypełniającym piszczałkę (w słupie powietrza) w kierunku drugiego końca (na rysunku punkt „b”), ulega odbiciu i razem z falą pierwotną tworzy falę stojącą, podłużną: w piszczałce otwartej, po osiągnięciu wylotu „b” następuje wyrównanie ciśnienia z otaczającą atmosferą i powstanie fali powrotnej. Węzeł fali powstaje w środku długości piszczałki, a długość fali jest dwukrotnie większa od długości piszczałki. w piszczałce zamkniętej, po osiągnięciu wylotu „b” następuje powstanie fali powrotnej, a opór ścianki powoduje nałożenie się obu fal i powstanie węzła fali. Długość fali jest czterokrotnie większa od długości piszczałki. Wewnątrz piszczałki, w zależności od innych czynników powstają fale stojące o innych długościach: w piszczałce otwartej, długości takich fal będą stanowiły kolejno , , , itd. część długości fali podstawowej i utworzą pełny szereg harmoniczny z tonami łączącymi się we współton. w piszczałce zamkniętej, długości takich fal będą stanowiły kolejno , , , itd.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Piszczałka (instrumentologia) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.