Jest kluczem dla zrozumienia współczesnego pluralizmu i kluczem w wyjaśnieniu polemiki Sorgnera z Habermasem, ponieważ zgoda Sorgnera na eksperymenty tranhsumanizmu nie wynika tak naprawdę z chęci wywyższenia człowieka jako jednostki, a z potrzeby zgody na pluralizm, na pozwolenie człowiekowi na unikalny status „bycia sobą”. „Ja jestem” tak brzmi myśl przewodnia Heraklita, którą Sorgner tłumaczy:
„Określa ona głęboką potrzebę przyznania indywiduum specjalnego statusu – statusu do samodecydowania bez względu na to czy to samodecydowanie w obiektywnym sensie jest dla jednostki dobre czy złe, ponieważ decyzja o byciu sobą jest warunkiem koniecznym do szczęścia, a nie obiektywny osąd.”
Jest to silnie skorelowana koncepcja z koncepcją wolnej woli Fryderyka Nietzschego. Wolna wola jest kluczowym warunkiem szczęścia świadomego.
De facto koncepcja Sorgnera nie ma nic wspólnego z tym co zarzuca mu Habermas, wręcz przeciwnie jest przejawem maksymalnej wolności – warunku niezbędnego dla osiągnięcia poziomu godności dającej poczucie szczęścia jednostce.