Początkowo pracował w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie, a od 1962 w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Katowicach (obecnie Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach), gdzie pełnił funkcję kierownika Katedry Statystyki. W 1969 został dyrektorem Instytutu Metod Rachunku Ekonomicznego WSE, a w 1974 dyrektorem Instytutu Ekonometrii WSE. W latach 1968–1974 prorektor ds. nauki Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Katowicach. Był członkiem Komitetu Nauk Ekonomicznych PAN (od 1966), Komitetu Badań i Prognoz „Polska 2000” PAN, od 1972 zastępcą przewodniczącego Komitetu Statystyki i Ekonometrii PAN. Członek Komitetu Redakcyjnego „Przeglądu Statystycznego”, Rady Naukowej Zakładu Badań Statystyczno-Ekonomicznych Głównego Urzędu Statystycznego oraz Komisji Matematycznej GUS (od 1978 jej przewodniczący). Kierował zespołem, który opracował jeden z pierwszych modeli gospodarki polskiej; rezultaty tych badań opublikowano w pracy zbiorowej Model ekonometryczny gospodarki Polski Ludowej (1968) pod redakcją Zbigniewa Pawłowskiego. Twórca tzw. metody Pawłowskiego, stosowanej w modelowaniu statystycznym, zwłaszcza w ekonometrii. Autor 149 prac naukowych. Wypromował 25 doktorów.