Posiew grzybów na podłożu hodowlanym i obserwacja rozwoju jego kolonii mają często decydujące znaczenie w laboratoryjnej diagnostyce chorób wywołanych przez grzyby chorobotwórcze i grzybowych chorób roślin wywołanych przez grzyby pasożytnicze.
Przy opisie kolonii form drożdżopodobnych uwzględnia się następujące cechy: temperatura; rodzaj podłoża hodowlanego – często podawany skrótami, np. PDA; czas hodowli podawany w dniach; wielkość kolonii po określonym czasie hodowli – słownie lub przez podanie średnicy w mm; konsystencja sprawdzana ezą – sucha, lepka, śluzowata, mazista; kształt – okrągły, owalny, nieregularny itp.; brzeg – równy, falisty, postrzępiony itp.; pionowy rozwój – kolonia płaska, lekko wzniesiona, wypukła, stożkowata itp.; kolor – biały, kremowy, beżowy, żółty, barwa podłoża wokół kolonii, strefa przejaśnienia wokół niej itp.; przejrzystość – przejrzysta, mętna, opalizująca, nieprzejrzysta; zapach – mydlany, kwaśny, piwny, miodowy, gnilny itp.; zachowanie w płynie fizjologicznym – łatwo lub trudno tworzy jednolitą zawiesinę, zawiesina jest grudkowata lub niejednorodna. Przy opisie kolonii grzybów strzępkowych (pleśni) uwzględnia się cechy: warunki hodowli – temperatura, na świetle lub w ciemności; przebieg hodowli – przebiega łatwo, trudno itp.; rodzaj podłoża hodowlanego – często podawany