Na początku lat dziewięćdziesiątych Andrzej Grenda opracował własną technikę rysunkową, stosując nakładanie na papier transparentnych warstw ciekłego grafitu wymieszanego z płynnymi mediami o różnej lepkości. Nanoszona na papier grafitowa mikstura mogła być w zależności od potrzeb usuwana. W tego rodzaju pracach równorzędnym narzędziem kreacji nadal pozostawał ołówek. Dzięki tej technice można było uzyskać różne warianty czerni i szarości. Kompozycja w tym okresie była na ogół nieskomplikowana, oparta najczęściej na układach pionów i poziomów. Dzieło zamykało się w prostokącie zorientowanym horyzontalnie lub wertykalnie. Do najważniejszych prac z tego okresu należą rysunki: Wspomnienia z wakacji, Tablice reklamowe o czwartej nad ranem w niedzielę, Okruchy czasu, Droga do Damaszku. W recenzjach podkreślano oryginalność zastosowanych rozwiązań plastycznych i świadome ograniczenie środków wyrazuRyszard Otręba, O rysunkach Andrzeja Grendy – słowo [w:] Grenda – Rysunki, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Warszawa 2013, str. 63, ISBN 978 83 63141 18 9.